Een maand of twee voordat ik het knobbeltje ontdekte zat ik achter de laptop. Ik tikte wat klachten in de zoekbalk en, zonder erbij na te denken, zette ik daar ‘kanker’ achter. Ik las dat bepaalde klachten inderdaad konden wijzen op verschillende soorten kanker. Tegelijkertijd wist ik ook dat de kans op kanker op deze leeftijd zo enorm klein is, plus waarom zouden klachten als extreme vermoeidheid gelijk wijzen op kanker? Ik besloot het tabblad te sluiten en ging verder met waar ik mee bezig was.
Een aantal weken daarna zag ik ineens geen toekomstbeeld meer voor me. Waar ik me eerder oud en grijs op de bank zag zitten, lukte het me niet meer om dit te zien.
Door de kanker is mijn vertrouwen in mijn lichaam weg. Maar nu ik me dit herinner komt het vertrouwen wat meer terug. Mijn lichaam had al zo goed door dat het ziek was, dat ik onbewust hier al mee bezig was en zelfs afscheid aan het nemen was van de toekomst. Ik realiseer me daardoor meer dat ik zo dankbaar ben dat er vandaag de dag behandelingen zijn die de tumorcellen kapot kunnen maken. Mijn brein moet er alleen wel aan wennen dat die behandelingen er zijn. Waardoor het nog de tijd nodig heeft om weer een toekomst te zien.
In april ben ik geopereerd en een week later kreeg ik de beste uitslag die ik kon krijgen: er zijn geen tumorcellen meer aangetroffen. Gek genoeg voelde ik me niet opgelucht of ontzettend blij. Ik was vooral uitgeput. Nu pas was er ruimte om alles binnen te laten komen. Nu pas kwamen de tranen, voor wat mij en mijn gezin is overkomen. Voor mijn lichaam, dat is verzwakt door de chemo. Voor het verlies van mijn haar.
Nu, twee maanden na de operatie en 15 bestralingen verder, voel ik voorzichtig wat meer ademruimte. Langzaam dringt het tot me door: ik mag gaan herstellen. Het zal een lange weg zijn, maar ik mag de toekomst weer voor me zien. En nog belangrijker: ik mag die toekomst meemaken.
Want ik ben kankervrij!
